Bekende Amerikanen als Bill Gates, Barack Obama, Donald Trump en Bill Clinton maakten er geen geheim van:  zij braken door dankzij executive coaches.  Hun coaches adviseerden over strategische keuzes, de stijl van leidinggeven, het omgaan met stressvolle situaties en de balans tussen controleren en delegeren.
Topmanagers, directeuren en ondernemers in ons land roepen steeds vaker hulp in bij hun dagelijks werk. De druk is enorm toegenomen. De vraagstukken die ze moeten oplossen zijn veel complexer geworden en de afbreukrisico’s groter.  Hierdoor is de noodzaak van begeleiding sterk toegenomen. Vroeger werd de vraag om hulp gezien als een teken van zwakte.  Gelukkig merk ik nu in de leiding van organisaties steeds minder gêne om lastige zaken met een coach te bespreken. Sterker: het wordt meer en meer uitgelegd als een teken van kracht dat je als baas niet doet alsof je alle wijsheid in pacht hebt, maar naar een sparringpartner op zoek gaat die je van repliek dient. Coaching impliceert een klankbord, reflectie over de wijze van leidinggeven, strategiebepaling en communicatie zodat een betere performance van de directeur en de organisatie ontstaat.
Bovendien zestig procent van de bedrijven gaan failliet door een gebrek aan visie en bezieling. Ondernemingen ontmenselijken, aandeelhouderswaarde en winstmaximalisatie vragen continue aandacht.  Ik merk dat er een top van overspanning is bereikt. De balans tussen doen (prestaties leveren) en zijn (idealisme) raakt verstoord.  Ieder mens, ook de directeur, droomt van idealen en zoekt bewust of onbewust naar iets wat zin geeft aan het leven, al zijn die verlangens vaak bedolven onder de druk van het werk. Bij de directeur die wel gekozen heeft  voor persoonlijke coaching zie ik meer bezieling en balans ontstaan.